wtorek, 12 lutego 2013

Szykujemy się



Znów zaatakowała zima. Po szybkich roztopach i dużych szumach nad naszą rzeką wszyscy myśleliśmy, że szybko przywitamy wiosnę. Stało się jednak inaczej. Nasz dach i serca utonęły w  wielkiej czapie białego puchu.  Jedynie Bronek koniarz brnął po zaspach rowerem z sąsiedniej wiochy aby dopytać się czy żyjemy.
Kiedy zmarznięty do nas zawitał przytaskał ze sobą jajka. Nawet nie pytałam jakim cudem jadąc po lodzie nie przywiózł jajecznicy. Rozgrzaliśmy go jagodową nalewką zrobioną  trzy lata temu o recepturze specjalnej do natychmiastowego ocieplenia ciała. Sześćdziesiąt procent szybko zrobiło swoje bo Bronek otrząsnął z siebie resztki mrozu i zasiadł do filmu naszej produkcji „Jesień na stawach”.  My chcieliśmy uwiecznić piękno tej wiochy ale Bronek jedynie wyliczał: o to mój koń a ten koń to sąsiada, tego karego sprzedałem o ten koń to nie wiem czyj… a już wiem, ja ludzi po koniach poznaję.


A my za dwa i pół tygodnia ruszamy w góry. Marzyłam od podstawówki aby chociaż dotknąć nogą Andów. Co prawda marzyłam również aby uciec do Albanii i zostać żołnierzem ale na szczęście nie wszystkie marzenia spełniają się w stu procentach. Albania jest piękna i ma wspaniałe góry. Jednakże cieszę się, że na tym zakończyłam swoje odwiedziny w tym kraju. 



 

W zeszłym roku błądziłam po dżungli w Laosie. Błądziłam i to dosłownie. Komunistyczny kraj, map brak bo przeciwnik czyha, przewodnik się upił i nie dotarł został nam jedynie tragarz. Zgubiliśmy i tego tragarza bo na moje nieszczęście uwielbiam chodzić sama po górach. W środku  górzystej dżungli w pewnym momencie skończyła się droga, powrotnej już nie było można znaleźć a my jak te niebożątka w lekkiej panice liczyliśmy wątłe zapasy wody, cukierków dla dzieci z laotańskich wiosek i godziny do zapadnięcia nocy. Nie da się opisać tego co czuliśmy. Nerwówka i dziki skok adrenaliny. Biegaliśmy po górach jak te łanie przeskakując korzenie, zjeżdżając na tyłkach po gliniastych stokach i drapiąc paznokciami ziemię aby wspiąć się na jakieś urwisko. Kto tam myślał o wężach. Walka z czasem była nieubłagana by wydostać się z dżungli. Zaczynaliśmy się już spierać o nocleg. Ja się chciałam wydrążyć jamę w ziemi i nakryć się gałęziami i liśćmi by było cieplej. Moja męska połówka obstawała za noclegiem na drzewie. Jednak drzewa te były ogromne, wysokie, bez gałęzi w najbliższych dziesięciu metrach wysokości. Na szczęście znaleźliśmy suchy strumień i zaczęliśmy podążać jego kierunkiem aż potem dotarliśmy do dużej rzeki. I znów rozpoczęliśmy karkołomną wspinaczkę  po gliniastych, pionowych urwiskach. Gdy się tak wspinałam w pewnym momencie obsunęły mi się nogi i zawisłam jak Tarzan na jednej ręce na lianie. Tarzan jednak jodłował przy locie a ja wrzeszczałam jak opętana. Wszystko skończyło się dobrze.  Znaleźliśmy wioskę  po drugiej stronie rzeki, tak długo krzyczeliśmy i machaliśmy aż nas zauważono i przypłynięto  po nas dziurawym dmuchanym kajakiem któremu powietrza starczało jedynie na to by przemierzyć  rzekę w  dwie strony.  Byliśmy uratowani.


Dziś wbijam sobie do głowy mantrę „trzymaj się zębami przewodnika i nie opuszczaj go nawet w potrzebie”.  Nauczkę dostałam jak się patrzy. Ale tak to zawsze jakoś wychodzi, że przygody same się do nas przyklejają nawet te najdziwniejsze bo jak wytłumaczyć to, że musiałam  pojechać na słoniu na oklep? 






środa, 9 stycznia 2013

DZIĘKUJĘ



Bardzo dziękuję Ivronie z lnianego gniazda za to wyróżnienie.

,,Nominacja do Liebster Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za “dobrze wykonaną robotę”. Jest przyznawana dla blogów o mniejszej liczbie obserwatorów i daje możliwość ich rozpowszechnienia. Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz ich o tym) oraz zadajesz im 11 pytań. Nie wolno nominować bloga, który Cię nominował.”

Odpowiedzi na pytania

1      Vintage czy shabby? Moje wymarzone wnętrze to  surowe kamienne ściany,  duże płyty starej, kamiennej  podłogi i piękne wysokie okna z których sączy się słoneczne światło.   W środku jedno krzesło abym mogła  usiąść i podziwiać wnętrze.  Jeśli   nie kamień to ciepłe drewno, jego zapach, faktura, miękkość. Drewniane ściany i  podłogi. Do tego kropla energetycznego koloru i miękka lniana sofa by wygodnie było czytać książki. 


        Jak często zaglądasz do blogowego światka?  Nie zaglądam zbyt często. Ale jak coś mnie zainspiruje, jakaś historia, styl pisania czy dzieła jakie wychodzą spod zgrabnych rączek dziewczyn to bywam bardzo często. Ba, włączam te blogi do swojego życia, urzeczywistniam je.  




     Jaki jest Twój największy wnętrzarski skarb?  Skarbów posiadam wiele. Poniemieckie butelki na wino i czerwoną szafę zwaną  przez nas pieszczotliwie  „wypadową”. Chowam tam wszystko co  mogę zabrać na wypady te małe i te duże. Ostatnio moim umiłowanym skarbem jest kuchnia  węglowa.  To przy niej pierwszy raz zaczęłam gotować z sercem.



         Ulubiony film?.  Pierwsze filmy, które jak pamiętam zrobiły na mnie ogromne wrażenie to Godzilla, którą uwielbiałam i nieśmiertelny  serial „Czterej pancerni i pies”. Po tym serialu koniecznie musiałam być wiewiórką na froncie. Do dziś  zaśmiewam się i zastanawiam czemu akurat wiewiórką.  
    Gdy miałam „naście” lat pierwszy raz obejrzałam Absolwenta i moje życie zaczęło  kręcić się w inną stronę.  Potem to już tylko Forrest Gump  i Matrix. Do dziś jak coś mnie wnerwia powtarzam sobie cichutko „łyżka nie istnieje”. 



        Czym najbardziej lubisz się zajmować? Kocham stwarzać miejsca klimatyczne, które pobudzają mnie do myślenia o czymś innym  niż codzienne zabieganie.



         Twoje wnętrzarskie marzenie?  Ostatnio spełniłam to marzenie i posiadam werandę, która jest moim połączeniem między domem a ogrodem.



          Zielona herbata czy kawa?  Zielona herbata zebrana z tajlandzkich pól i małe czarne, diabelnie mocne włoskie  espresso. Z niczego nie da się zrezygnować. Wybieram wszystko.





         Twój ulubiony blog? Adopcja na odległość Kenia. I nie jest to blog o adopcji a o tym jak nasza Polska Baba zmienia świat i ludzi wokół siebie. Jestem nią zachwycona.


 



         Miasto czy wieś? Urodziłam się i dorastałam w mieście, żyję na wsi.  Duszę mam podzieloną równo na pół.  Brak mi miasta. Jego możliwości. Sklepu pod nosem i tramwaju, który dowiózł by mnie prosto do teatru. Brak mi lampki wina wypitej z ukochanym mężczyzną i spaceru brukowanymi ulicami.  Jednakże bez wsi czułabym się jak pies na łańcuchu.  To cudowne uczucie  wsiąść na rower i jechać bezdrożem z zamkniętymi oczami, tułać się w deszczu po pięknych stawach i o piątej podglądać ptaki w szuwarach.  Gdy latem bujam się w hamaku rozpiętym  między jabłonkami  kocham wieś na zabój ale gdy spadnie śnieg marzę o ciepłych małych  kawiarniach i blaskach wielkiego miasta.


 
     


                  Największy talent? Podejrzewam, że nie mam największych talentów.  



              Moje miejsce w życiu to…..?  Zakotwiczyłam w Miodowej Chacie i dalej się rozglądam. 




Wyróżniłam tylko 8 blogów ponieważ zdecydowana część tych na które zaglądam posiada już to wyróżnienie a i tak nie dam sobie ręki odciąć, że się nie powtórzę.
Wyróżniam ludzi i ich blogi:

1.       Angelo Antique  za to, że bardzo mi imponuje, ma pasję  i ją realizuje na co dzień w wielkim stylu, za bardzo dobry warsztat pracy i za cudowne zdjęcia. Renowacje mebli w Twoim wykonaniu Angelo Antique   to jest coś co trzeba zobaczyć!
2.       Ameli utopiłam się w Twoim blogu. Azja jest bliska mojemu sercu a dzięki Tobie mogę tam być znacznie częściej.   
3.       Elvis Wentylator micha mi się zawsze cieszy kiedy wchodzę na ten blog.  Porządna dawka humoru przepleciona z ślinotokiem (reakcja niezamierzona) na widok  przedstawianych pyszności. Nigdy nie wchodzę tamsama bo dobrze jest się śmiać we dwójkę.
4.       Bella – mocna osobowość, wręcz zaraźliwa do tego para bliźniaków, poczucie humoru i doświadczamy klasycznego przykładu czyhania na następny wpis.
5.       Kaja kocham baśnie i  legendy a Twoja bajka o Batumi szczególnie przypadła mi do serca.
6.       Doskonały blog siamsoleils o życiu w Bangkoku i Tajlandii.  Sama korzystałam  z jej porad gdy leciałam tam w czasie powodzi. Warto zajrzeć szczególnie jeśli kogoś ciekawią inne kultury lub wybiera się w tamtą stronę.
7.       Ten blog to też mocna rzecz. Takie włoskie marzenie. Jak go czytam to mam ochotę ze  szpachelką zwojować świat. Oj przyda mi się ta energia do remontu mojego domu.
8.       Adopcja na odległość Kenia bardzo wyjątkowy blog. Krótki i treściwy. Przeczytajcie go od początku do końca a nie jak zazwyczaj odwrotnie. Zajmie jedynie skrawek wieczoru ale ręczę, że będziecie pełne podziwu.  Ja jestem.


Pytania:
Nie wiem czy pamiętacie pamiętniki w szkole podstawowej, też odpowiadaliście na takie pytania? Aż mi się łezka w oku kręci na to wspomnienie „masz chłopaka a jak tak to jak ma na imię” ? Ja na szczęście nigdy nie miałam więc obyło się bez krępujących odpowiedzi.
Tym razem będą to pytania dla dorosłych bez konieczności odpowiedzi:

1.       Marzenie/postanowienie, które zrealizujesz w tym roku ?,

2.       Jaką muzyką określisz swój  charakter ?,

3.       Najciekawszy pojazd jakim jechała(e)ś ?,

4.       Najdziwniejsze jedzenie jakie jadła(e)ś ?,

5.       Opisz historię jaka przydarzyła Ci się w życiu z której do dziś chce Ci się śmiać.


 

pozdrawiam serdecznie

czwartek, 3 stycznia 2013

Postanowienia noworoczne



Co rok zapisuję sobie postanowienia noworoczne w pamiętniku i co rok  w Sylwestra się z nich rozliczam. Każdy rok ma swoją nazwę,  która jest patronatem moich planów i marzeń.  
To wielka frajda jak  się sięgnie 10 lat wstecz i przeczyta koncert życzeń. Daje  do myślenia.  Budzą się dawne uczucia te spełnione i te zepchnięte na margines życia. Przypominają się chwile leniwe w słońcu na kocu  gdy wypisuję w pamiętniku jak chciałabym żyć , co robić  by czuć się spełniona. Widzę jak daleko odbiegam  od części z tych marzeń i jak skrzętnie realizuję pozostałą ich część.
Zaśmiewam się do łez czytając dawne historie a to jak moja męska połówka grzebała po śmietnikach by znaleźć dla mnie butelki, które mogłabym malować albo jak zmęczona okrutnie  na spacerze usiadłam prosto w kupę. Tak trudno było mi w tedy wybłagać  spodenki od mojego wiernego mężczyzny  i to uczucie kiedy on w panice przemykał do domu z wielkim bukietem suchych badyli   zakrywających swoje  długie,  szczupłe nogi.  Kartkuję pamiętnik  i czytam dalej jakie to spotkało nas szczęście, niewiarygodne wręcz, ktoś zwolnił dziurę w żywopłocie w Awinion i zostawił do tego karton, będziemy mieli dziś wygodne miejsce na nocleg. Lecę z pamiętnikiem dalej, byle gdzie. Ciężkie czasy nastały. Kasy brak, pracy też.  To był nasz czas przemian. Strach i radość, nadzieja i strach.  Pokochaliśmy się chyba w tedy jeszcze bardziej.  Dziś wiem, że wszystko skończyło się dobrze. Mam ochotę napisać do siebie taki list z przyszłości „ nie obawiaj się będzie  lepiej niż myślisz”.  
 Moje  postanowienia noworoczne czasem przypominają listę zakupów a czasem powieść o bliżej nieokreślonej treści. Sprytne bo z tego łatwiej się jest wywiązać.  Nakreślam plany podróży, wytyczam kierunki.  W tym roku  ruszamy z łazienką. Zapisaliśmy więc klamka zapadła. 
Uczciliśmy to winem i postanowieniem, że odwołujemy ekipę remontową.  Łazienka to delikatna sprawa. Ma być nasza, taka od serca.  Mamy jej zarys na kartce ale daleko odbiega on od tego co nam w duszy gra.  Wczoraj wpadliśmy do pracowni Artkafle by obejrzeć wzory.  Padliśmy na kolana. Każdy kafel dzieło sztuki.  Mieliśmy   problem, zawsze ten sam za duży wybór. Jednakże kiedy ujrzeliśmy umywalkę  całą  ogarniętą zapomnieniem i pyłem pracowni a po przetarciu utopioną w turkusach zieleniach i błękitach już wiedzieliśmy czego chcemy. Nigdy takiego cuda nie widziałam i  z nabożnym lękiem przesuwałam wzrokiem po plamkach zaciekach i liniach misy  do której będę spluwać wodę z pastą.  Brzmi bluźnierczo.  Umywalka czeka  już w domu. Tyle mamy z łazienki. Patrzę się na nią przy śniadaniu , obiedzie i kolacji.  Mam nadzieję że w akcie desperacji nie przełknę tej wody z pastą by  nie sponiewierać tego dzieła sztuki.
W sobotę planowaliśmy rozpocząć demolkę  jednej ściany  i  odkryć bale.  Będziemy to chyba robić w przerwach pomiędzy  odwiedzinami. O 9 wpada moja przyjaciółka Paula i jedziemy razem na kawę i ciastko.  To wygląda tak, że ja jem jedno ciastko a Paula 4 plus inne smaczne przyjemności.  Po południu  wpadają przyjaciele na spacer z psem a wieczorem idziemy podtrzymać na duchu ciężarówkę i jej połówkę przed czekających ich porodem.    A gdzie demolka ja się zastanawiam…
Za godzinę jesteśmy umówieni na  oglądanie bali z rozebranego drewnianego domu.  Znalazłam  ogłoszenie, że drewno na sprzedaż, że suche i stare i zapaliłam się niemiłosiernie Bo to to czego szukam.   Zadzwoniliśmy i bale są, nikt nie kupił ,a on jeszcze wszystkich nie pociął. Mało zawału nie dostałam. Tak kończą drewniane domy. Nikt ich nie chce, wartość - opałowa. Ale JA je chcę i to bardzo.  Moja męska połówka właśnie szykuje latarki i buty robocze bo bale leżą gdzieś w ciemności w gospodarstwie a może na polu. Ale ja je przytargam do domu  i do łazienki. I choć trochę może uratuję  mały kawałek ducha tej drewnianej chatki.


Filmik z zeszłorocznych  postanowień noworocznych

wtorek, 16 października 2012

NA KOŃ



Jesienią bardziej niż kiedykolwiek brak mi starych przyjaciół których zostawiłam by móc spełnić marzenie o własnym domu. Takich przyjaciół „na śmierć i życie” z którymi odkrywało się świat i robiło największe durnoty aby poznać swoje możliwości i zdobyć nauczkę na przyszłość. Ani takich nauczek ani takich przyjaciół się nie zapomina. 
Tu gdzie mieszkam zdobywam nowe znajomości i rodzą się przyjaźnie coraz ciaśniej związane przez czas.  Przyjaźnie oczywiste a czasem dziwaczne.
Tak się sprawa ma z Bronkiem Koniarzem. Dzieli nas wszystko. Począwszy na
ilości zębów w paszczy kończąc na światopoglądzie o który nieustannie się spieramy. Przy Bronku wyłazi ze mnie miastowa ignorantka. Przy mnie zaś z Bronka wychodzi pewna specyficzna mądrość wiejska która przyprawia mnie o gęsią skórkę. I tak zaciekle rozprawiamy i ciągle przeciągamy racje na swoją stronę. Może właśnie to nas łączy , że każdy „wie lepiej”. 

Latem Bronek kupił ogromnego ogiera dla klaczek. Duma go rozpierała. Takiego ogiera nie ma nikt w okolicy. Umówiliśmy się na zdjęcia tego rozpłodowego okazu. Zawsze za zdjęcia Bronek przynosił mi jaja od swoich kur ale tym razem wymyślił, że w  podziękowaniu  wsadzi mnie na grzbiet
tej bestii bym mogła zobaczyć świat znad końskiej grzywy. Trochę zwlekałam z wizytą bo sen z oczu spędzał mi widok mnie samotnie galopującej na oklep do pierwszej lepszej klaczki wdzięczącej się do ogiera.
Gdy tygodnie zaczęły zmieniać się w miesiące a mnie dalej nie cieszyła wizja jazdy na tej maszynie rozpłodowej wzięłam się na sposób i przypedałowałam z moją męską połówką w dzień kiedy
Bronek był w pracy. Że też nie wpadłam na ten pomysł wcześniej – wyrzucałam sobie. Sąsiedzi wskazali nam kierunek w którym Bronek popędził konie i w ślad za końskimi kopytami ruszyliśmy na
poszukiwanie stada. Od razu przypomniały mi się książki o przygodach Tomka Sawyera. Rozradowani jak dzieciaki zmieniliśmy się w tropicieli dzikich rumaków w dżungli wiejskich szuwarów gubiąc przy okazji kilka razy trop. Kiedy dotarliśmy do błotnego przedsiąka pięknej łąki i przedarliśmy się nie bez problemów mocząc nogi w bulgoczącej mazi zobaczyliśmy konie. Ogiera tam nie było. Zachwycona pogodą i urodą klaczek przystąpiłam do zdjęć.


Zawsze z Bronkiem się spierałam aby nie wiązał koniom nóg na łące. Bronek wielokrotnie mi tłumaczył że i tak cholery biegają tak szybko, że ledwo może je połapać. Kręciłam głową z dezaprobatą i
niedowierzaniem bo przecież jak taki koń może biegać.
Kiedy weszłam na łąkę i zrobiłam kilka zdjęć dużym mamom i małym źrebaczkom konie zmierzyły mnie nieufnie i łubudu …. Zerwały się do szaleńczego biegu kierując się prosto w moją stronę.  Przez dwie sekundy z przerażeniem patrzyłam jak stado ze związanymi nogami galopuje jakby chciało mnie roznieść kopytami. Z dzikim wrzaskiem UCIEKAMYYYY!!!


rzuciłam się do biegu. Ja pobiegłam w stronę rzeki mając w oczach wizję skoku do wody, moja męska połówka  pognała w błoto ratować rowery a konie w ostatniej chwili skręciły i uciekły z łąki.
Na drżących nogach dojechaliśmy do domu by powiadomić Bronka, że jego stado pognało w popłochu Bóg raczy wiedzieć gdzie. Pełni poczucia winy po pewnym czasie przyjechaliśmy z powrotem by się przekonać czy czterokopytnie zguby znalazły się już bezpiecznie w zagrodzie.
Bronek już czekał. Ogier też. Ogromny, silny, wspaniale zbudowany. Wykonałam parę zdjęć i nogi się pode mną ugięły kiedy Bronek rzucił się by mnie podsadzić na lekko spocony grzbiet konia giganta.  Po przygodzie na łące miałam śmierć w oczach i to mało chwalebną.

Tym razem mi się upiekło bo i koń się znarowił i ja się dziko
opierałam. Jednak Bronek mi  nie odpuści, czeka aż przyniosę zdjęcia.
…… jakoś nie spieszy mi się z ich wywołaniem….. może poczekam aż
chociaż przejdzie koński okres godowy.

Bronek i jego ogier

filmik to 5 minut relaksu z okruchem lata  - zapraszam na moją wiochę